Trommels, gezang en geesten

Trommels en gezang komt onze hotelkamer binnen. We gaan navraag doen en lopen een trap op. We mogen kijken en meedoen.  Er is een bepaalde viering aan de gang die een paar dagen duurt van de ochtend tot de avond. Je hoort getrommel en gezang. Ik vind het prachtig. Familieleden lopen af en aan en zoals je op de beelden ziet is er veel beweging van de aanwezigen.

Tijdens de verering van 'geesten' wordt er regelmatig geld rondgedeeld. Ook ik krijg iedere keer een briefje in mijn handen. Het is 'geluksgeld'. Velen uit het verleden worden gedurende meerdere dagen achter elkaar vereerd. De trommel en het gezang hoor je van verre. Deze familie komt speciaal naar Sapa. Hier staat de voor hen belangrijkste tempel om dit feest te vieren. De tempel ligt wat verscholen. De hoofdpersoon, een mooie vrouw van 80, heeft de gave om de geest op te roepen en in zich op te nemen. Ze verandert steeds van gedaante door andere kleding en gaat zich gedragen als de overledene. Naast haar zitten de helpers die haar ter plekke omkleden. Het zijn de belangrijke mensen uit hun geschiedenis die ze oproepen en vereren. Uren en uren gaat het zo door. Bij elke geest gaat het naar een soort hoogtepunt en wordt er geklapt en vrolijk en blij gekeken. Mensen doen een wens en vragen om geluk. Iedereen beweegt zich vrij, kletst, rookt een sigaret en telefoneert. Er is soms een zekere opwinding te bespeuren als ze zien dat de oude vrouw een geest 'te pakken heeft'. Ze kijkt daarbij steeds in de spiegel die voor haar staat. De kleindochter, een meisje van in de twintig, zit naast me en vertelt wat het een en ander betekent. Ze zegt dat dit 'geloof' niet 1 bepaalde naam heeft, Ze vind het erg leuk om te vertellen over deze vieringen. Als ik besluit het geld in de 'charitypot' te doen die daar op tafel staat komt ze en roept: "Wat doe je nou geef je alles weg! Het is jouw geluks geld! Jij mag het hebben en uitgeven". En ze geeft ons weer geld. Ze geeft als tip een lot te kopen met de eindcijfers van het bankbiljet. Toch maar eens gaan proberen.

Hier verandert ze in een jong meisje. Dit meisje heeft in het verleden soldaten gered door ze naar de overkant van een rivier te roeien. Zij is een heldin in de geschiedenis van deze mensen in hun strijd tegen de Chinezen.

Iedere keer voordat ze een 'ander' wordt krijgt ze een rode doek over haar hoofd. De geest is verdwenen en met andere kleding aan begint ze haar nieuwe verering.

Hier zit ik, met links van mij het meisje dat steeds vertelt wat er gebeurt. Ton en ik zijn de enige 'vreemden'.

Hier verbeeldt ze iemand die de pijp rookt. Zal vast een man geweest zijn.

Wandelen met Zu May in Cau May

Zu May, 24 jaar van de rode Dzao, wandelt met ons door Cau May. 

Het is een stevige wandeling in en om het dorp. Kinderen lopen, rennen, spelen met blote voeten.

                                         Zu May

Waterbuffels vind ik mooie krachtige beesten. Kinderen lopen ermee over de weg.

                                         Het dorps ziekenhuis. Er is alleen een verpleegster aanwezig.                                    

                                       
                                         De rijst is bijna klaar om uitgeplant te worden. Nu zijn de rijstvelden nog leeg.
In de zomer kleuren de bergen groen van de rijst.

Vietnam en Cambodja gezien door Ton

Rijstvelden aanleggen en onderhouden rond Sapa

Kitsch in Lao Cai Star Hotel en Sapa Luxury Hotel

In meerdere hotels in Vietnam komen we mega kitsch tegen. Ook bij kitsch voelen we ons snel thuis. Het is komen en gaan.

In Sapa is de kamer een grote verrassing op kitsch gebied. Zo'n wonderlijke klok heb ik nog nooit gezien. De kamer is heel groot, heeft een fantastisch uitzicht op de bergen en is ingericht met een Japanse toutch.

Zie ook die 'antieke' telefoon naast de klok.

Uitzicht op de bergen van Sapa vanuit een van de grote ramen.

En uitzicht op Sapa vanuit het andere raam

De tweede dag krijgen we een andere kamer. Ook hier weer een geweldig uitzicht.

Vanaf ons balkon op de vierde verdieping kun je uitkijken op de straat voor het hotel.

De ingang van Lao Cai Star Hotel met 2 kolossale leeuwen van 'goud'. Precies wat we wilden..........

De schitterende eetzaal. Hier zitten regelmatig grote gezelschappen Vietnamezen te eten en iets te vieren. Ze klinken lustig met de glaasjes. Ik denk dat er alcohol in zit want ze worden vrolijker en roder. Wij genieten mee!

De hal is enorm......en de banken ook. Ik ga er lekker op zitten.

Uitzicht vanaf het balkon aan de voorkant van het Lao Cai Star Hotel.

Plein in Hanoi net buiten de oude wijk

                                                                   Voor volledig beeld klik rechts onder.

'Rail Away'.......in 11 uur naar het noorden van Vietnam

Trein van Hanoi naar Lao Cai

filmpje

Gisteren, voor ons 9 mei, zijn we om 4 uur in de ochtend opgestaan. De taxi haalt ons tegen 5 uur op en dan gaan we naar het station in Hanoi. Het begint al licht te worden en meer mensen zijn wakker en opweg zoals in alle warme landen.

Een jongen ziet dat we de weg vragen en hij brengt ons lopend over de spoorrails naar de juiste trein en zitplaats. De jongen wil natuurlijk betaald worden.

Het is een trein die gebruikt wordt door de Vietnamezen op weg naar de vele dorpen richting noorden. Wij zitten 'luxe', er is wat airco en de stoelen zijn zacht. De andere reizigers in onze wagon hebben ook het duurdere kaartje kunnen kopen. Ik ben de enige niet Aziaat.

Ik stel me zo voor dat ze zegt: "Stapt u maar in mevrouw".

Er zit onder andere een oma met dochter en baby (ik denk 6 maanden) in de trein. Ook zij maken een lange reis. Alles wordt uit de kast gehaald om de baby te sussen en rustig te houden op een hele lieve manier. De oma draagt de baby veel rond terwijl ze mooie kinder- en slaapliedjes zingt. Met een voet tikt ze ritmisch op de grond. Mooi is dat.  het lijkt alsof alle passagiers in slaap gezongen heeft. De baby doet het goed gedurende de lange reis. Hij wordt zo lekker vertroeteld. Moeder sust hem ook af en toe met een minuutje borst. Ik zie dat omdat ze op later tegenover ons komen zitten.
Rechts van ons zitten 4 moderne jongelui die heel lang kaarten met geld. Ze vermaken zich verder met iPhone en iPad. Giechelen en lachen vaak terwijl ze samen naar de beelden.

We hebben de wc even bekeken en besluiten zo min mogelijk te drinken en te eten.
Dit is onze wagon. Inmiddels weet ik dat het een en ander er op foto veel mooier uit ziet dan in werkelijkheid. En dat geldt zeker ook voor onze zitplaatsen.

Ton maakt de tafel en stoelen schoon en we gaan tevreden zitten met al onze spullen. De grote koffers hebben we achtergelaten in ons volgende hotel in Hanoi. Daar gaan we weer naar toe na onze tocht van 5 dagen in Lao Cai en Sapa in het noorden.
Er is gelukkig veel beenruimte en een grote tafel. Ton gaat ook de 'ramen wassen' met vochtige doekjes, ook aan de buitenkant. Zo kunnen we toch nog wat foto's maken en filmen onderweg. Dus als de beelden wat wazig zijn dan weet je waarvan.

Zo wazig was het eerst.

En met een lekker kippetje voor Ton kan de dag niet meer stuk! 

We gaan 11 uur rijden met deze trein. Het is ongeveer 340 km van Hanoi naar Lao Cai. Het is een oude trein en hij heeft moeite met opgang komen. Hij heeft dat  mooie piep en kraak geluid van een trein. Gemiddeld rijden we zo'n 30 kilometer per uur en stoppen bij 10 stationnetjes.

Een heerlijk gezicht om al het groen te zien als we de stad uit rijden. Veel bananenbomen, rijstvelden, mais, moestuinen, pompoenen, papajabomen, mangobomen, soorten lychees.......

We trekken weer op bij een van de dorpen. Zoals je hoort is er een nieuwe groep passagiers ingestapt.


Zowel in de stad als op het land zien we weinig vogels. De eerste vogels die ik zag waren weer de musjes. Dat zijn pas echte globalisten! Wel veel vogels in kooitjes. Waarschijnlijk hebben de wilde vogels genoeg aan de vele bossen en jungles.
De meeste reizigers hangen alle kanten uit te slapen. Knap hoe lang ze in een ongemakkelijke houding kunnen liggen. Mij lukt dat niet en ik ga van de ene bil op de andere. Tussendoor bekijken we de omgeving. De eerste uren gaan snel voorbij, de laatste uren wordt mijn verlangen naar een cappuccino groter.

En dan om 5 uur in de middag stappen we uit de trien in het warme Lao Cai.
Meteen komt er een groep mannen op ons af om een taxi aan te bieden. We onderhandelen wat en laten ons snel wegbrengen naar het Loi Cai Star Hotel.
Heerlijk douchen én eten en drinken....................en neerploffen op het bed!!!

I